Gördüm, permeperişan olmuş!

Tam 40 yıldır görmüyordum O’nu…

* * *

Bir anda çıktı karşıma!

O muydu?
Değil miydi?

İnanamadım!

Saçlarına ak dolmuş.
Bitkin.
Hayata küsmüş gibi!
Üzeri perişan!

Şehit Pamir Caddesi’nden sahile doğru dönerken, tam da Atatürk Anıt Alanı’nın önünde gördüğümde bir anda durakladım.

Gerçekten şok oldum!

* * *

İskenderun’da herkes tanırdı.

50 yıl öncesine gittim.
Varlıklı bir ailenin çocuğuydu.
Gözleri doldu beni görünce!

Sarıldığımda; bir yandan gözlerinden akan yaşları silmeye çalışıyordu, bir yandan da bir şeyler söylemek için kelimeleri toparlamaya çalışıyordu.

Yıllar, yıllar önce…
Askerlik görevine uğurlamıştık.
Son görüşmemizdi o.

* * *

“Ahhh” dedi, ‘Ahhhhhh”!

Soru sormama fırsat vermedi.
Anlattıklarını dinledim sadece.

Saatlerce ayakta kaldık.
Oturmadı bile.

Bir insanın; sadece nefes almak için yaşadığına tanık oldum O’nu görünce!

Dedi ki:

“Ne olur; ailenizin, sevdiklerinizin ve gerçek dostlarınızın kıymetini çok iyi bilin!”

Son cümlesi bu oldu.
Çekip gitti arkasına hiç bakmadan!

Kimbilir, nereye!

* * *

İyi Pazarlar!
Sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın.

Zamanla kavga etmenin bir anlamı yok!

Sözün Özü…
Bir varmış bir yokmuş; hepsi bu!