Tüm bildiklerimiz, işte o anda yerlebir oluyor!
* * *
Önceki gün bir kez daha yaşadık.
Şanlıurfa’da meydana gelen depremde, iyi sallandık ve 6 Şubat’ı hatırladık desem hiç de abartı olmaz.
Ofisteydik.
Masamda çalışıyorum.
Sarsıntı oldu.
Masanın gidip-geldiğini gördüm!
Arkadaşlarımızın korkuları da cabası!
Dışarıya koştuk.
Binadakiler aşağıya koşuşuyordu.
Dizlerimin bağının çözüldüğünü hissettim, daha önceki depremlerde olduğu gibi!
* * *
6 Şubat sonrası gözlerimin önüne geldi.
Çaresizlik!
Yalnızlık!
Umutsuzluk!
Herkes kendi başının çaresine bakıyordu o ilk günlerde ve acı görüntüler ruhumuzu da öldürmüştü!
Allah korusun!
Her deprem sarsıntısı tekrarlıyor bu duygularımızı!
* * *
Hemen düşünmeye başladım.
-Depremlerden ders alındı mı?
-Ağır hasarlı binaların hepsi yıkıldı mı?
-Fırsatı ganimete çevirenler oldu mu?
-Yeni inşaatlar yeterince kontrol ediliyor mu?
-Deprem hazırlıkları yapılıyor mu?
-Deprem sonrası toplanma bölgeleri hazır mı?
Daha da can alıcı sorular, sorular, sorular…
* * *
Depremin hiç ama hiç şakası yok!
6 Şubat’tan ders alındı mı?
Başka sorum yok!
Sözün Özü…
Görünen o ki; depremin bizlerde bıraktığı hasar geçici olarak kapanmış!