Son zamanlarda yaşam mücadelesine döndü, gördüğü tedaviler!
* * *
Bitkin bir halde!
Zaman zaman görmeye gittiğimde; çektiği acıların yüzüne yansımasının ailesini ve sevenlerini nasıl etkilediğini yaşadım.
Zorlukla konuşuyor.
Bakışları bile yorulmuş!
Ne güzel bir insan.
Çok değer verdiğim bir büyüğüm.
Mırıldanarak konuştu:
“Bana bugüne kadar değer vermeyenlerin, bu durumda yanıma akın akın gelmesi beni daha da kahrediyor!”
Söylediği şu cümle beni çok üzdü:
“Keşke sağlıklı günlerde kıymetimi bilselerdi!”
Daha fazla konuşamadı.
Takati yok ki!
* * *
Film şeridi geçti gözlerimin önünden!
Ne arayan vardı!
Ne soran vardı!
Ne hatırını bilen vardı!
Sağlığının en kötü günlerinde ziyaretçi akını yaşıyor!
Hangi ara dayanışma ve o güzel aile bağlarımızı kaybettik diye oturup çok iyi düşünmek gerek.
Menfaat her şeyi bozdu!
Para ise duyguları öldürdü!
* * *
Anneme, babama ve vefat eden kardeşlerime dua etmek için mezarlıktaydım.
Şöyle bir yazıya denk geldim:
“Şu hayatta; dirisini mutlu etmediğiniz hiç kimsenin ölüsüne ağlamayın!”
Yaşarken değer bilmeli!
Ne güzel bir asalettir, güzellikleri paylaşmak.
Vicdan rahatlatmak için gidilen mezarlıklar, getirilen çiçeklere sevinmez!
‘Al çiçeği başına çal’ sesi duyulur!
* * *
İyi Pazarlar!
Hep el ele ve kardeşçe yaşayın.
Sözün Özü…
Ne güzeldir, hayattayken hatır bilmek!