Bazı anlar vardır ki; gerçekten sizi düşünmeye zorlar!
* * *
Ah şu vefa ahhhh!
Tatile mi çıktı ne?
En önemli değerlerden biri olmasına rağmen, mumla arar olduk!
Samimiyettir.
Dostluktur.
Fedakarlıktır.
Sevgidir.
Minnettarlıktır.
Hatırdır.
ama…
İstanbul’da bir semt adı olarak kaldı, ‘Vefa’ sanki!
* * *
Çok güzel bir söz bilirim.
Gerçek dost menfaate göre renk değiştirmez!
Ne var ki hayatta?
Pandemide de gördük!
Depremde de gördük!
Şu kısacık hayatta; dayanışmanın ve paylaşmanın beraberinde getirdiği, toplum olarak mutlu olmak vardır.
İyi insan olmak.
İyilik yapmak.
İşte budur ‘İNSAN’ olabilmenin yolu!
* * *
Nerden çıktı bugünkü yazımın konusu?
Önceki gün yolda yürüyorum.
İki arkadaşın tartışmasını gördüm.
Kaldırımdan gür bir ses:
“Ulan Gargamel!”
Ardından sayıp durdu:
“İşin düştüğünde ‘Şirinleri’ oynadın da işin bitince ‘Gargamel’ oldun!”
Bir kez daha yazıyorum.
Ah şu vefa ahhh!
Vefası olmayanın onuru da yoktur!
* * *
İyi Pazarlar!
Hayat, bir menfaat sahnesi değildir!
Öyle de bitiyor!
Böyle de bitiyor!
Sözün özü…
Her şeye rağmen, iyi insan olmaktan bir an bile tereddüt etmeyin!