Bahar aylarının müjdecisi olan cemrelerden biri düştü.
* * *
Adım adım geliyor bahar!
20 Şubat’ta havaya düştü.
26-27 Şubat’ta suya düşecek.
5-6 Mart’ta da toprağa.
Soğuk havalar yavaş yavaş terk ediyor bizi ve doğanın canlanışına şahit olacağız cemrelerin tamamlanmasıyla birlikte.
Gündüz saatleri uzuyor.
Bazı ağaçlarda çiçek açtı bile!
Havalar da ısındı.
Doğa, yavaş yavaş uyanıyor!
* * *
Sadece bu mu?
Bir de diğer yönden bakalım.
Çevreye sorumluyuz!
Afetlere hazırlığa mecburuz!
Dayanışmamız şart!
Toplumsal sorumluluğumuz var!
Biz de doğanın bir parçasıyız.
Doğayla birlikte canlanıyoruz!
Fark ettiğimiz ve artık kayıtsız kalamadığımız ‘O an’ bir cemre de içimize düşmüş demektir!
* * *
Birbirimize karşı sorumluluğumuz var.
Havaya, suya, toprağa olduğu gibi!
Hepsi de birbirini tamamlayan parçalardır.
Cemre, aynı zamanda insanın içine düşen iyilik ve sorumluluk hissidir!
Bir cemre de kalplere düşsün!
Depremden sonra daha çok ihtiyacımız oldu!
* * *
İyi Pazarlar!
Yürekler hep ‘iyilik’ dolsun.
Hava, su ve toprak.
Bir de ‘İNSAN’!
Sözün Özü…
Kalbimizdeki cemre kadar ‘İNSAN’ız!