Bu satırları yazmak o kadar zor ki!
* * *
6 Şubat 2023, Saat 04.17
* Kıyamet
* Acı
* Yıkım
* Çaresizlik
* Enkaz
* Zemheri
* Çığlık
O anları anlatmak bile mümkün değil ve hala içimizi tir tir titretiyor!
Sabaha karşı uyandık.
Nasıl da sallanıyoruz!
Sonrası korku tüneli!
* * *
Uyandık mı?
Öldük mü?
Her yer çok çoookkk soğuk!
Ne yapacağız?
Nereye gideceğiz?
Ne olacak?
Bu soruların cevabı da yoktu!
* * *
Sabahın ilk saatlerinde gördüğümüz tablo ve enkazların altından yükselen çığlıklar adeta kurşun gibi beynimize isabet ederken, hiçbir şey yapamamanın çaresizliği var ya…
Göz göre göre!
Can çekişe çekişe!
Ağlaya ağlaya!
Zaman adeta donmuştu, ama…
Az da olsa bir umut ışığı!
Nereye baksak yıkım!
Nereye baksak enkaz!
Nereye baksak ölüm!
* * *
Bugün, tam üç yıl oldu.
Tarihi söylemek bile zor!
4 Şubat, 5 Şubat…
Sonrası 7 Şubat ve öyle gidiyor.
O günü hatırlamak istemiyorum!
Bu gerçeği kabullendik.
6 Şubat yıkıldı!
Ve…
O günden bu yana enkaz altında!
Deprem gününün soğuk havası iliklerimize kadar işlemiş!
Sözün Özü…
Bugün çok üşüyorum!!!
