Duygular bazen işte böylesine karmaşık!
* * *
Yağmur yağıyor.
Şimşeklerin dansı korkutucu.
Güm, gümm, gümmmmm!
Her yer karanlık.
Aracını yolun kenarına çekti.
Adeta dondu!
Bomboş araziye takıldı gözleri.
“Bir zamanlar ne çok ev vardı buralarda” diye düşünürken ürperdi.
* * *
Bir ses yankılandı beyninde!
Kimse yok muuuuuu?
Deprem sonrası geldi gözlerinin önüne!
Tir tir titriyor artık!
Enkaz altından gelen o sesler…
O çaresizlik var ya o çaresizlik!
Yakını, komşusu, tanıdığı, hemşehrisi, iş arkadaşı, birlikte büyüdüğü, okuduğu…
Daha kimler, kimler?
Gözlerinin önünden bir film şeridi gibi geçiyordu sanki!
* * *
Ağlamaya başladı.
Hıçkırıklar gökgürültüsüne dönüştü!
Kızdı kendi kendine:
“Ne çabuk unuttun?!?!”
Vicdanını sorguladı.
Sızısı öyle canını yaktı ki!!!
* * *
İyi Pazarlar!
Gündem dışı yazamadım bugün.
Olmuyor da olmuyor!
Gündem capcanlı yaşıyor bizimle!
Hem de çok acımasız!
Sözün Özü…
Enkaz altında kalan vicdanları gördükçe canımız daha da yanıyor!