İlkokulda okuyan çocuğunuz; el yıkama, duş alma, diş fırçalama gibi öz bakım alışkanlıklarını kendi kendine yapabiliyor mu?
Odasını toplama, yatağını düzeltme, masayı kurma gibi ev işlerine yardım ediyor mu?
Yoksa, “Kıyamam” diyerek her şeyi onun yerine siz mi yapıyorsunuz?
Geçenlerde bir öğretmen arkadaşım anlattı…
Öğrencileri sık sık ağlayarak yanına gelip, “Öğretmenim silgim kayboldu!” ya da “Kalemim çalındı!” diye şikâyet ediyormuş.
Öğretmen her seferinde soruyor:
-Sıranın altına baktın mı?
-Çantanı kontrol ettin mi?
Sorularını sorduktan sonra da gidip bakıyor ve ‘kaybolan’ eşyalar çoğunlukla ya sıranın altından ya da çantanın içinden çıkıyormuş.
Aslında burada kaybolan bir eşya yok!
Kaybolan, çocukların sorun çözme becerisi!
Çünkü evde en ufak bir ihtiyacı bile anında karşılanan çocuk; yere düşen kalemini veya kaybolan silgisini nasıl arayacağını bilmiyor.
Son söz…
Çocuklarımıza iyilik yaptığımızı sanırken aslında onların bağımsız birey olma becerisini ellerinden alıyor olabilir miyiz?